Kultowy protagonista literacki powraca

Jack Reacher to cykl, który obecnie liczy sobie ponad 20 tomów. Jego autorem jest brytyjski pisarz Lee Child. Ten zadebiutował w roku 1997 powieścią fabularną Powiew śmierci – nagrodzoną Anthony Award za najlepszy debiut kryminalny. Wydarzenie to stało się jednocześnie początkiem jednej z najpopularniejszych serii sensacyjnych na świecie, której głównym bohaterem stał się były żandarm wojskowy Jack Reacher. Jeden z tomów został przeniesiony na ekrany kinowe, a w głównej roli wystąpił Tom Cruise. Zgodnie z planem. Jack Reacher to 24 tom serii, w której słynny były żołnierz raz jeszcze wpakuje się w tarapaty, naprawi parę rzeczy oraz uratuje, kogo trzeba.

Jack Reacher po raz dwudziesty czwarty

W Zgodnie z planem protagonista wykreowany przez Lee Childa trafia do małego amerykańskiego miasteczka. Poznaje dwójkę starszych ludzi, którym próbuje pomóc, a poprzez to – nieświadomie – wplątuje się w lokalne przepychanki gangów. Jack Reacher staje po stronie prześladowanych i stara się wyplenić z miasteczka wszelkie objawy przemocy. Fabuła w Zgodnie z planem. Jack Reacher jest prosta i niezbyt skomplikowana, co w tym przypadku jest zaletą powieści. 24 tom czyta się szybko i przyjemnie, i choć fabularnie nie zaskakuje ani nie imponuje, to gdzie indziej leży siła cyklu Lee Childa. Charyzmatyczny i sympatyczny główny bohater urzeka swoją osobą i przyciąga do historii, zachęcając do śledzenia jej do końca. Raz jeszcze były żołnierz walczy ze złem, jednak – co ciekawe – tym razem dzieje się to w sposób o wiele bardziej brutalny.

Powiew świeżości

Widać, że sam Lee Child był już odrobinę zmęczony formułą, jaką prezentował w swoim obszernym literackim cyklu. Ostatnia część przygód Jacka Reachera jest swoistym powiewem świeżości w wykreowanym przez pisarza świecie. Dużo tu brutalnego działania, akcji, potyczek, bijatyk, strzelanin, ale i trupów czy morderstw. I tym razem sprawiedliwość jest po części górą, choć związane są z nią sowite konsekwencje.

Zgodnie z planem. Jack Reacher to:

  • 24 tom cyklu, za którego stworzenie odpowiada Lee Child
  • część wprowadzająca sporo nowych rozwiązań do dotychczasowej formuły (warta akcja czy o wiele bardziej brutalne fragmenty to tylko niektóre z nich)
  • klasyczna powieść sensacyjna, w której sama fabuła nie odgrywa znaczącej roli, a nacisk położony jest na tempo oraz akcję
  • historia dla fanów gatunku oraz cyklu, ale i świetna lekka lektura na wolne popołudnie
  • część jednej z najpopularniejszych serii sensacyjnych na świecie, z kultowym protagonistą jako głównym bohaterem.
Ludzie zdjęcie utworzone przez yanalya - pl.freepik.com

Przełęcz Diatłowa – kryminalna przygoda z tragedią w tle

Książek kryminalnych czerpiących z autentycznych wydarzeń powstaje co niemiara. Jednak większa część z nich okazuje się produktami o dość niskiej jakości czy też wartości merytorycznej. Dużym zainteresowaniem cieszą się wszelkie kryminalne zagadki (do dzisiaj nierozwiązane), jak i tajemnicze zaginięcia. Do tych ostatnich zaliczają się, chociażby wydarzenia, jakie miały miejsce w Rosji w 1959 roku – wtedy to w tajemniczych okolicznościach doszło do śmierci dziewięciu turystów rosyjskich. Przełęcz Diatłowa autorstwa Anny Matwiejewy to powieść kryminalna (https://www.taniaksiazka.pl/przelecz-diatlowa-anna-matwiejewa-p-1333265.html) luźno oparta na historii, która miała wtedy miejsce.

Rosyjska tajemnica

Wokół wspomnianej tragedii w przeciągu ponad 60 lat zdążyło narosnąć mnóstwo wątpliwości, teorii spiskowych, nieścisłości…Te do dzisiaj pobudzają wyobraźnię nie tylko pisarzy, ale i czytelników. Anna Matwiejewa postanowiła skorzystać z okazji i stworzyć powieść kryminalną, która uwikłana jest w tę nierozwiązaną do dzisiaj tragedię. Co ciekawe, rosyjska pisarka od pierwszych stron stawia na spójne przenikanie się oraz łączenie rzeczywistości z fikcją. Toteż jesteśmy zaznajamiani z autentycznymi wycinkami sprzed lat odnośnie tragedii, a jednocześnie śledzimy losy fikcyjnej bohaterki, której życie zaczyna być coraz bardziej powiązane z tą śmiercionośną wyprawą. Anna, czyli główna postać Przełęczy Diatłowa to początkująca pisarka, której dopiero co wydana książka nie okazuje się takim sukcesem, na jaki ta liczyła. Wkrótce jednak, niby przypadkiem, kobieta natrafi na zbiór dokumentów dotyczący śmierci dziewięciu turystów, którymi kierował przewodnik górski Igor Diatłow.

Niepokojące wizje i przeczucia

Anna, która coraz częściej boryka się z przytłaczającymi wizjami, postanawia bliżej przyjrzeć się kupce dokumentów, a zarazem tajemnicy, którą te skrywają. Autorka Przełęczy Diatłowa prezentuje czytelnikom kolejne bardziej lub mniej prawdopodobne teorie – wszystko widziane z perspektywy Anny. Co może wydawać się interesujące, Matwiejewa zaznacza w swojej książce to, co uznane jest za fakty (prezentując je za pomocą kursywy) oraz wszelkie inne, fikcyjne założenia. Poprzez to czytelnik może widzieć prezentowaną fabułę dwojako – skupić się na tym, co rzeczywiste i autentyczne lub na tym co wyśnione, niepewne.

Przełęcz Diatłowa to:

  • opowieść, która inspiruje się autentycznymi wydarzeniami na Uralu
  • próba rozwiązania jednej z najbardziej tajemniczych zagadek XX wieku
  • miks rzeczywistości z fikcją
  • trzymający w napięciu thiller powracający do wydarzeń sprzed ponad 60 lat.
Ludzie zdjęcie utworzone przez yanalya - pl.freepik.com

Nieśmiertelna klasyka XX wieku

Klasyki literatury pięknej, choć często pochodzące z zapomnianej już dawno i odległej przeszłości, do dzisiaj rozpalają serca czytelników. Oryginalne struktury narracyjne, formy, które przewracają do góry nogami podstawowe gatunki czy też porywające, zostające w naszej pamięci, fabuły. Jednym z takich reprezentatywnych klasyków jest Miłość w czasach zarazy autorstwa Gabriela Garcii Marqueza. Pisarza, który uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli literatury XX wieku, a jego styl pisania charakteryzuje się realizmem magicznym i pewnym oniryzmem w kreowaniu historii.

Sto lat samotności

Do dzisiaj najważniejszą powieścią Marqueza jest Sto lat samotności – utwór, który przedstawia przekrój życia rodu Buendia, jest jednocześnie uniwersalną opowieścią o dziejach ludzkości południowoamerykańskiego kontynentu. W 1982 roku autor zdobył literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości, w której świat rzeczywisty łączy się poetycko z tym magicznym, a przy tym odważnie sięga po aktualne problemy Ameryki Południowej. Co ciekawe, Gabriel Garcia Marquez przyjaźnił się z kubańskim dyktatorem Fidelem Castro, a w latach 60, zgadzał się z poglądami ówczesnych rewolucjonistów, którzy działali na obszarze Ameryki Łacińskiej. Miłość w czasach zarazy jest kolejną niezwykle rozpowszechnioną lekturą Marqueza, w której ten raz jeszcze łączy to, co przyziemne z tym, co oderwane od rzeczywistości.

Książki jako pretekst do ukazania historycznych dziejów

W pewnym sensie cała twórczość Marqueza była swoistym pretekstem do tego, aby na łamach swoich książek przedstawić dzieje bliskich mu regionów. W Miłości w czasach zarazy są to Karaiby – autor sporo uwagi poświęca tamtejszej lokalności oraz kolorytowi, jakim emanuje karaibska społeczność. Jest to jednakże tylko tło wobec tego, co stanowi główną oś fabularną lektury. Na pierwszym planie zderzamy się z dramatem, który niewiele wspólnego ma z klasycznymi, szekspirowskimi interpretacjami. Florentino oraz Fermina to dwójka nie budząca w czytelniku zbytniej sympatii. Są to postacie antypatyczne, wręcz negatywne, które do ówczesnego świata wnoszą niewiele dobrego. Poza głównymi bohaterami historia przepełniona jest postaciami drugoplanowymi, częstokroć o wiele bardziej wyrazistymi od Florentino i Ferminy. W Miłości w czasach zarazy nie ma tradycyjnie rozumianych dialogów, a nietypowa forma powieści może początkowo odstręczać. Nie zmienia to jednak faktu, że Miłość w czasach zarazy to klasyka literatury, która pozostaje z czytelnikiem na długo – pomimo antypatycznych bohaterów, a może właśnie dzięki nim.

Kawa zdjęcie utworzone przez yanalya - pl.freepik.com