Nieśmiertelna klasyka XX wieku

Klasyki literatury pięknej, choć często pochodzące z zapomnianej już dawno i odległej przeszłości, do dzisiaj rozpalają serca czytelników. Oryginalne struktury narracyjne, formy, które przewracają do góry nogami podstawowe gatunki czy też porywające, zostające w naszej pamięci, fabuły. Jednym z takich reprezentatywnych klasyków jest Miłość w czasach zarazy (https://www.taniaksiazka.pl/milosc-w-czasach-zarazy-gabriel-garcia-marquez-p-438121.html) autorstwa Gabriela Garcii Marqueza. Pisarza, który uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli literatury XX wieku, a jego styl pisania charakteryzuje się realizmem magicznym i pewnym oniryzmem w kreowaniu historii.

Sto lat samotności

Do dzisiaj najważniejszą powieścią Marqueza jest Sto lat samotności – utwór, który przedstawia przekrój życia rodu Buendia, jest jednocześnie uniwersalną opowieścią o dziejach ludzkości południowoamerykańskiego kontynentu. W 1982 roku autor zdobył literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości, w której świat rzeczywisty łączy się poetycko z tym magicznym, a przy tym odważnie sięga po aktualne problemy Ameryki Południowej. Co ciekawe, Gabriel Garcia Marquez przyjaźnił się z kubańskim dyktatorem Fidelem Castro, a w latach 60, zgadzał się z poglądami ówczesnych rewolucjonistów, którzy działali na obszarze Ameryki Łacińskiej. Miłość w czasach zarazy jest kolejną niezwykle rozpowszechnioną lekturą Marqueza, w której ten raz jeszcze łączy to, co przyziemne z tym, co oderwane od rzeczywistości.

Książki jako pretekst do ukazania historycznych dziejów

W pewnym sensie cała twórczość Marqueza była swoistym pretekstem do tego, aby na łamach swoich książek przedstawić dzieje bliskich mu regionów. W Miłości w czasach zarazy są to Karaiby – autor sporo uwagi poświęca tamtejszej lokalności oraz kolorytowi, jakim emanuje karaibska społeczność. Jest to jednakże tylko tło wobec tego, co stanowi główną oś fabularną lektury. Na pierwszym planie zderzamy się z dramatem, który niewiele wspólnego ma z klasycznymi, szekspirowskimi interpretacjami. Florentino oraz Fermina to dwójka nie budząca w czytelniku zbytniej sympatii. Są to postacie antypatyczne, wręcz negatywne, które do ówczesnego świata wnoszą niewiele dobrego. Poza głównymi bohaterami historia przepełniona jest postaciami drugoplanowymi, częstokroć o wiele bardziej wyrazistymi od Florentino i Ferminy. W Miłości w czasach zarazy nie ma tradycyjnie rozumianych dialogów, a nietypowa forma powieści może początkowo odstręczać. Nie zmienia to jednak faktu, że Miłość w czasach zarazy to klasyka literatury, która pozostaje z czytelnikiem na długo – pomimo antypatycznych bohaterów, a może właśnie dzięki nim.

Kawa zdjęcie utworzone przez yanalya - pl.freepik.com